می پرستی که بود بیخبر از جام الست

هر که چون ماه نو انگشت نما شد در شهر

همچو ابروی تو در باده پرستان پیوست

تا ابد مست بیفتد چو من از ساغر عشق

تو مپندار که از خودخبرم هست که نیست

یا دلم بسته بند کمرت نیست که هست

آنچنان در دل تنگم زده ئی خیمه انس