تو مپندار که از خودخبرم هست که نیست

همچو ابروی تو در باده پرستان پیوست

تا ابد مست بیفتد چو من از ساغر عشق

می پرستی که بود بیخبر از جام الست

یا دلم بسته بند کمرت نیست که هست

آنچنان در دل تنگم زده ئی خیمه انس

که کسی را نبود جز تو درو جای نشست