که کسی را نبود جز تو درو جای نشست

تو مپندار که از خودخبرم هست که نیست

یا دلم بسته بند کمرت نیست که هست

آنچنان در دل تنگم زده ئی خیمه انس

همه را کار شرابست و مرا کار خراب

همه را باده بدستست و مرا باد بدست

چو بدیدم که سر زلف کژت بشکستند