نشنود پند تو ای زاهد تردامن خشک

هر زمان پسته تنگت شکر آویزترست

همچو سرچشمه نوش تو ز بهر سخنم

چشمم از درج عقیقت گهر انگیزترست

هرکش از درد مغان دامن پرهیزترست

آتشست این دل شوریده من پنداری

زانکه هر چند که او سوخته تر تیزترست