تا هوای گل رخسار تو دارد خواجو

هرکش از درد مغان دامن پرهیزترست

آتشست این دل شوریده من پنداری

زانکه هر چند که او سوخته تر تیزترست

هر شب از بلبل دلسوخته شب خیزترست