کانزمان از خویش غائب می شوم کو حاضرست

زاهد مغرور اگر در کعبه باشد فاجرست

وانکه اقرارش به بت رویان نباشد کافرست

چون توانم کز حضورش کام دل حاصل کنم

زنده دل آن کشته کو جان پیش چشمش داده است

تندرست آن خسته کو بر درد عشقش صابرست

عاقبت بینی که کارش در هوا گردد بلند