تندرست آن خسته کو بر درد عشقش صابرست

چون توانم کز حضورش کام دل حاصل کنم

کانزمان از خویش غائب می شوم کو حاضرست

زنده دل آن کشته کو جان پیش چشمش داده است

عاقبت بینی که کارش در هوا گردد بلند

ذره سرگشته کو در مهرورزی ماهرست

هر کرا خاطر بزلف ماهرویان می کشد