ایکه فرمائی که خواجو عشق را پوشیده دار

جانم از طوفان غم در قعر بحری زاخرست

کی سر موئی زبانم گردد از ذکرت جدا

کز وجودم هر سر موئی زبانی ذاکرست

چون توانم گر چه دانم کان لباسی فاخرست