تا برآمد ز بناگوش تو خورشید جمال

هر زمان بر من دلخسته شکستی دگرست

کس چو من مست نیفتاد ز خمخانه عشق

گر چه در هر طرف از چشم تو مستی دگرست

هر سر زلف تو خورشید پرستی دگرست

چون سپر نفکند از غمزه خوبان خواجو

زانکه آن ناوک دلدوز ز شستی دگرست