چون سپر نفکند از غمزه خوبان خواجو

گر چه در هر طرف از چشم تو مستی دگرست

تا برآمد ز بناگوش تو خورشید جمال

هر سر زلف تو خورشید پرستی دگرست

زانکه آن ناوک دلدوز ز شستی دگرست