وان نه زلفست و بنا گوش که شام و سحرست

آن نه رویست مگر فتنه دور قمرست

ز آرزوی کمرت کوه گرفتم هیهات

کوه را گرچه ز هر سوی که بینی کمرست

مردم چشمم ارت سرو سهی می خواند