ز آرزوی کمرت کوه گرفتم هیهات

آن نه رویست مگر فتنه دور قمرست

وان نه زلفست و بنا گوش که شام و سحرست

کوه را گرچه ز هر سوی که بینی کمرست

مردم چشمم ارت سرو سهی می خواند

روشنم شد که همان مردم کوته نظرست