حاصلم از چه سبب زو همه خون جگرست

مردم چشمم ارت سرو سهی می خواند

روشنم شد که همان مردم کوته نظرست

اشک را چونکه بصد خون جگر پروردم

نسبت روی تو با ماه فلک می کردم

چو بدیدم رخ زیبای تو چیز دگرست

حیف باشد که بافسوس جهان می گذرد