حیف باشد که بافسوس جهان می گذرد

حاصلم از چه سبب زو همه خون جگرست

نسبت روی تو با ماه فلک می کردم

چو بدیدم رخ زیبای تو چیز دگرست

مگذر ای جان جهان زانکه جهان برگذرست

اشک خونین مرا کوست جگر گوشه دل

زین صفت خوار مدارید که اصلی گهرست