مگذر ای جان جهان زانکه جهان برگذرست

نسبت روی تو با ماه فلک می کردم

چو بدیدم رخ زیبای تو چیز دگرست

حیف باشد که بافسوس جهان می گذرد

اشک خونین مرا کوست جگر گوشه دل

زین صفت خوار مدارید که اصلی گهرست

قصه آتش دل چون به زبان آرم از آنک