اشک خونین مرا کوست جگر گوشه دل

چو بدیدم رخ زیبای تو چیز دگرست

حیف باشد که بافسوس جهان می گذرد

مگذر ای جان جهان زانکه جهان برگذرست

زین صفت خوار مدارید که اصلی گهرست

قصه آتش دل چون به زبان آرم از آنک

شمع اگر فاش شود سر دلش بیم سرست