شمع اگر فاش شود سر دلش بیم سرست

اشک خونین مرا کوست جگر گوشه دل

زین صفت خوار مدارید که اصلی گهرست

قصه آتش دل چون به زبان آرم از آنک

هر کرا شوق حرم باشد از آن نندیشد

که ره بادیه از خار مغیلان خطرست

گر بشمشیر جفا دور کنی خواجو را