هر کرا شوق حرم باشد از آن نندیشد

زین صفت خوار مدارید که اصلی گهرست

قصه آتش دل چون به زبان آرم از آنک

شمع اگر فاش شود سر دلش بیم سرست

که ره بادیه از خار مغیلان خطرست

گر بشمشیر جفا دور کنی خواجو را

همه سهلست ولی محنت دوری بترست