قصه آتش دل چون به زبان آرم از آنک

مگذر ای جان جهان زانکه جهان برگذرست

اشک خونین مرا کوست جگر گوشه دل

زین صفت خوار مدارید که اصلی گهرست

شمع اگر فاش شود سر دلش بیم سرست

هر کرا شوق حرم باشد از آن نندیشد

که ره بادیه از خار مغیلان خطرست