مرا که قول مغنی هنوز در گوشست

کنار سبزه سیراب و طرف جوی مجوی

ترا که سبزه براطراف چشمه نوشست

چگونه گوش توان کرد پند صاحب هوش

حدیث حسن بهاران ز هوشیاران پرس

چرا که بلبل بیچاره مست و مدهوشست

زبان سوسن آزاد بین که هست دراز