کنار سبزه سیراب و طرف جوی مجوی

کشیده چشم تو پیوسته تا بناگوشست

ز تیره غمزه عاشق کش تو ایمن نیست

و گرنه هندوی زلفت چرا زره پوشست

ترا که سبزه براطراف چشمه نوشست

چگونه گوش توان کرد پند صاحب هوش

مرا که قول مغنی هنوز در گوشست