و گرنه هندوی زلفت چرا زره پوشست

بقصد خون دل من کمان ابرو را

کشیده چشم تو پیوسته تا بناگوشست

ز تیره غمزه عاشق کش تو ایمن نیست

کنار سبزه سیراب و طرف جوی مجوی

ترا که سبزه براطراف چشمه نوشست

چگونه گوش توان کرد پند صاحب هوش