ز تیره غمزه عاشق کش تو ایمن نیست

اگر چه زلف سیاهت زیادت از دوشست

بقصد خون دل من کمان ابرو را

کشیده چشم تو پیوسته تا بناگوشست

و گرنه هندوی زلفت چرا زره پوشست

کنار سبزه سیراب و طرف جوی مجوی

ترا که سبزه براطراف چشمه نوشست