بقصد خون دل من کمان ابرو را

وفا و عهد قدیمت مگر فراموشست

ز شور زلف تو دوشم شبی دراز گذشت

اگر چه زلف سیاهت زیادت از دوشست

کشیده چشم تو پیوسته تا بناگوشست

ز تیره غمزه عاشق کش تو ایمن نیست

و گرنه هندوی زلفت چرا زره پوشست