مگر حدیث تو یا رب که این سخن چه خوشست

گرم ز زلف دراز تو دست کوتاهست

دراز دستی آن زلف پرشکن چه خوشست

نمی رود سخنی بر زبان من هیهات

سپیده دم که گل از غنچه می نماید رخ

نوای بلبل شوریده در چمن چه خوشست

ز جام باده دوشینه مست و لایعقل