ز جام باده دوشینه مست و لایعقل

مگر حدیث تو یا رب که این سخن چه خوشست

سپیده دم که گل از غنچه می نماید رخ

نوای بلبل شوریده در چمن چه خوشست

فتاده بر طرف سرو و نارون چه خوشست

چو جای چشمه که بر جویبار دیده من

خیال قامت آنسرو سیمتن چه خوشست