چرا برآن لب لعل شکرشکن بنشست

نشست و مشعله از جان بیدلان برخاست

برفت و مشعله عمر مرد و زن بنشست

بگوی کان مگس عنبرین ببوی نبات

چه خیزدار بنشینی که تا تو خاسته ئی

کسی ندید که یکدم خروش من بنشست

مگر بروی تو بینم جهان کنون که مرا