زانکه بی لعل توام باده نوشین نیشست

دیده هر چند بر آتش زند آبم لیکن

حدت آتش سودای تو از حد بیشست

باده می نوشم و خون از جگرم می جوشد

عاشق اندیشه دوری نتواند کردن

دوربینی صفت عاقل دور اندیشست

گر مراد دل درویش برآری چه شود