حدت آتش سودای تو از حد بیشست

ایکه درمان جگر سوختگان می سازی

مرهمی بردل ما نه که بغایت ریشست

دیده هر چند بر آتش زند آبم لیکن

باده می نوشم و خون از جگرم می جوشد

زانکه بی لعل توام باده نوشین نیشست

عاشق اندیشه دوری نتواند کردن