مرهمی بردل ما نه که بغایت ریشست

خطر بادیه عشق تو بیش از پیشست

این چه دامست که دور از تو مرا در پیشست

ایکه درمان جگر سوختگان می سازی

دیده هر چند بر آتش زند آبم لیکن

حدت آتش سودای تو از حد بیشست

باده می نوشم و خون از جگرم می جوشد