آن دل که سفر کرده بچین سر زلفت

گوید که مگر خازن فردوس بلالست

پیوسته هلالست ترا حاجب خورشید

وین طرفه که چشم سیهت ابن هلالست

یا رب که در آن شام غریبان به چه حالست

هندو به چه خال سیاه تو به صد وجه

هندوچه بستان جمالست نه خالست