گفتم که خیال تو کند مرهم ریشم

یا رب که در آن شام غریبان به چه حالست

هندو به چه خال سیاه تو به صد وجه

هندوچه بستان جمالست نه خالست

لیکن چو نظر می کنم این نیز خیالست

مستسقی سرچشمه نوش تو برآتش

می سوزد و چشمش همه در آب زلالست