در مشگ می فکند بفندق شکنج و تاب

سودای آن عقیق گهر پوش نیست هست

در بست راه عقل چو آن بت قبا گشود

بگشود کار حسن چو آن مه کمر ببست

وز نار و عشوه گوشه بادام می شکست

پر کرد جامی از می گلگون و درکشید

وانگه ببست بند بغلطان و برنشست