وانگه ببست بند بغلطان و برنشست

در مشگ می فکند بفندق شکنج و تاب

وز نار و عشوه گوشه بادام می شکست

پر کرد جامی از می گلگون و درکشید

گفتم زکوه لعل درافشان نمی دهی

یاقوت روح پرور شیرین بدر بخست

گفتم ز پیش تیر تو خواجو کجا جهد