گفتم زکوه لعل درافشان نمی دهی

وز نار و عشوه گوشه بادام می شکست

پر کرد جامی از می گلگون و درکشید

وانگه ببست بند بغلطان و برنشست

یاقوت روح پرور شیرین بدر بخست

گفتم ز پیش تیر تو خواجو کجا جهد

گفتا ز نوک ناوک ما هیچکس نرست