کسی که ملکت جم پیش همتش بادست

روان خسته ام از دست دل پریشانست

چو از سر قلمم برگذشت آب سیاه

سفینه ساز و میندیش ازینکه طوفانست

اگر نظر بحقیقت کنی سلیمانست

دوای دل ز دواخانه محبت جوی

که نزد اهل مودت ورای درمانست