چو از سر قلمم برگذشت آب سیاه

دلم چو مرغ چمن روز و شب در افغانست

چو تاب زلف عروسان حجله خانه طبع

روان خسته ام از دست دل پریشانست

سفینه ساز و میندیش ازینکه طوفانست

کسی که ملکت جم پیش همتش بادست

اگر نظر بحقیقت کنی سلیمانست