دل خراب من از عشق کی شود خالی

اگر نظر بحقیقت کنی سلیمانست

دوای دل ز دواخانه محبت جوی

که نزد اهل مودت ورای درمانست

چرا که جایگه گنج کنج ویرانست

چو چشمه خضر ار شعر من روان افزاست

عجب مدار که آن عین آن حیوانست