چرا که جایگه گنج کنج ویرانست

دوای دل ز دواخانه محبت جوی

که نزد اهل مودت ورای درمانست

دل خراب من از عشق کی شود خالی

چو چشمه خضر ار شعر من روان افزاست

عجب مدار که آن عین آن حیوانست

ورش بمصر چو یوسف عزیز می دارند