ورش بمصر چو یوسف عزیز می دارند

چرا که جایگه گنج کنج ویرانست

چو چشمه خضر ار شعر من روان افزاست

عجب مدار که آن عین آن حیوانست

غریب نیست که اورنگ ماه کنعانست

نه هر که تیغ زبان می کشد جهانگیرست

نه هر که لاف سخن می زند سخندانست