اگر ز عالم صورت گذشته ئی خواجو

غریب نیست که اورنگ ماه کنعانست

نه هر که تیغ زبان می کشد جهانگیرست

نه هر که لاف سخن می زند سخندانست

بگیر ملکت معنی که مملکت آنست