پند خویشان نکنم گوش که بی خویشتنم

که جمال تو ز حسن نظر ایشانست

روی ازین بنده بیچاره درویش متاب

زانکه سلطان جهان بنده درویشانست

آشنایان غمت را چه غم از خویشانست

بده آن باده نوشین که ندارم سرخویش

کانکه از خویش کند بیخبرم خویش آنست