افسوس ز عمری که بغفلت گذرانست

یک شربت از آن لعل مفرح بمن آور

کز فرط حرارت دل من در خفقانست

ما غافل و آن عمر گرامی شده از دست

هر کش غم آن نادره دور زمان کشت

او را چه غم از حادثه دور زمانست

در روی تو بیرون ز نکوئی صفتی نیست