در روی تو بیرون ز نکوئی صفتی نیست

افسوس ز عمری که بغفلت گذرانست

هر کش غم آن نادره دور زمان کشت

او را چه غم از حادثه دور زمانست

کانست که دلها همه سرگشته آنست

خواجو سخن یار چه گوئی بر اغیار

خاموش که شمع آفت جانش ز زبانست