خواجو سخن یار چه گوئی بر اغیار

او را چه غم از حادثه دور زمانست

در روی تو بیرون ز نکوئی صفتی نیست

کانست که دلها همه سرگشته آنست

خاموش که شمع آفت جانش ز زبانست