کانست که دلها همه سرگشته آنست

هر کش غم آن نادره دور زمان کشت

او را چه غم از حادثه دور زمانست

در روی تو بیرون ز نکوئی صفتی نیست

خواجو سخن یار چه گوئی بر اغیار

خاموش که شمع آفت جانش ز زبانست