گوئی که چنانست که با ما نچنانست

با ما به شکر خنده درآ زانکه یقینم

کز پسته تنگ تو یقینم بگمانست

گفتند که آن جان جهان با تو چنان نیست

پنداشت که ما را غم جانست ولیکن

ما در غم آنیم که او در غم آنست

عمری بتمنای رخش می گذرانیم