پنداشت که ما را غم جانست ولیکن

کز پسته تنگ تو یقینم بگمانست

گفتند که آن جان جهان با تو چنان نیست

گوئی که چنانست که با ما نچنانست

ما در غم آنیم که او در غم آنست

عمری بتمنای رخش می گذرانیم

در محنت و غم گرچه که دنیا گذرانست