براه بادیه ای ساربان چه جوئی آب

دو چشم اشک فشان ساغر شراب منست

وگر کباب نیابم تفاوتی نکند

بحکم آنکه دل خونچکان کباب منست

که منزلت همه در دیده پر آب منست

مرا مگوی که برگرد وترک ترکان گیر

که گر چه راه خطا می روم صواب منست