مرا مگوی که برگرد وترک ترکان گیر

بحکم آنکه دل خونچکان کباب منست

براه بادیه ای ساربان چه جوئی آب

که منزلت همه در دیده پر آب منست

که گر چه راه خطا می روم صواب منست

چگونه در تو رسم تا ز خود برون نروم

چرا که هستی من در میان حجاب منست